Uitzicht

Ik woonde in een Amerikaanse stad in een winkelpandje op een hoek. Mijn kast stond vol met boeken en magazines over meubelmaken. Die gingen allemaal in dozen verscheept worden. Voor de ramen hingen kranten die ik er nu afhaalde en voor het eerst zag ik het uitzicht dat ik al die tijd niet had gezien. Ik ging terug naar Europa. Iedereen ging terug naar Europa. De Amerikanen die bleven, vonden dat jammer want dan konden wij niet op Ford stemmen de komende verkiezingen. Ze bleven alleen met de superrechtse figuren achter. Er waren geen echte conservatieven meer, werd gezegd.
De dochter van de huisbaas kwam langs met champagne om afscheid te nemen en om de sleutels in ontvangst te nemen. 
In de tussentijd was mijn ex gearriveerd die mij terug wilde. Hij zat vooral in de weg. Ik probeerde hem te negeren. Hij gaf me stapels liefdesbrieven om te bewijzen dat hij al die tijd van mij gehouden had. De brieven waaiden weg, steeds als de winkeldeur open ging. Het waren dunne velletjes met warrig geschreven teksten. Ik had nu geen tijd om ze te lezen en ik verlangde naar mijn huidige vriend die veel sneller is met verhuizen en overzicht heeft. Mijn ex voelde dat aan en begon toen interesse te tonen in mijn vak wijzend naar de cover van een magazine waarop een stoel stond die ik ontworpen had.
Hij zei dat het jammer was dat ik al die tijd niet van het uitzicht had kunnen genieten door die kranten. En ik zei dat ik niet van inkijk hield en het uitzicht iedere dag zag als ik de winkeldeur uit liep. 
Ik vroeg aan de dochter van de huisbaas of het erg was dat ik wat spulletjes achterliet. Het waren: een stoel, twee dekbedovertrekken, een tweepersoonsdekbed dat op het eenpersoonsbed lag, een hoofdkussen, een strooibusje in de keuken waarmee de huisbaas mij Spaans had geleerd, door het voorwerp op alle mogelijke manieren in te zetten. Onder de douche staan. Planten water geven. Iemand door elkaar schudden. Zaadjes in de moestuin planten. Zijn vrouw en dochters deden er water in en gebruikten het om hun vagina's uit te wassen. Eigenlijk zou ik het als aandenken aan de familie mee moeten nemen. Maar mijn koffer zat vol en ik had die net met moeite dicht gekregen.




Reacties

Populaire posts