vrijdag 3 februari 2012

De laptopdokter

De laptop doet niks meer. En dat is lastig voor als ik uit schrijven wil. Al jarenlang fiets ik langs de Mac Care in de straat waar mijn zus woont. Nog nooit ging ik er binnen. Nu wel. De deur wordt van binnenuit open geklikt. Het is een beveiligde deur. Ik leg de laptop op de toonbank.
'Hij doet helemaal niks meer', zeg ik.
'Dat klinkt als de harde schijf', zegt de jongen.
'Zou kunnen', zeg ik wijs.
Ik moet mijn gegevens intikken op een computer. Een vrouw naast me staat in mij weg te dromen. Ik betrap haar. Ik glimlach eerder dan zij. Zij verdiept zich in het espresso-apparaat dat bij de ingang staat.
'Ik ben ingevoerd', zeg ik tegen de jongen als ik op 'gereed' heb gedrukt.
'Heb je een back-up gemaakt van je bestanden?'
'Nee', zeg ik zo nonchalant mogelijk. 'Ik heb altijd zoiets van, nou ja, dat is dan maar zo als dat weg is.'
'We kunnen kijken of we het terug kunnen halen', zegt de jongen. 'Dat kan een paar uur duren of drie dagen, om de gegevens eraf te halen.'
Achter hem zie ik allemaal vakjes met laptops als de mijne. Ze staan rechtop als boeken, aangelijnd. Digitale geheugens die worden afgetapt.
'Er moet een nieuwe harde schijf in.'
'Oké', zeg ik.
'We bellen je nog of het lukt met het terughalen van de bestanden en hoe moeilijk dat wordt.'
Mijn laptop krijgt een sticker, die hij eerst op zijn trui voorplakt en dan pas op het witte plastic. Om hem minder vast te laten plakken, denk ik. Nu de pluisjes van zijn trui ertussen zitten.
Ik krijg de met mijn laptop corresponderende bon mee naar huis.
'Dus jullie bellen mij?'
'Wij bellen jou.'